باشند و از كلام ابن بابويه قدّس سرّه كه در كتاب « اعتقادات » مىگويد : « تدينهم به ترك الصلوات و جميع الفرائض » « 1 » و از گفتار شيخ مفيد رحمه اللّه كه مىفرمايد : « دينهم ترك الفرائض و المستحبات و ارتكاب المناهى و المحرمات » « 2 » تفرّس مىنمايد كه ايشان ملحدان و زنديقان‌اند و دليل بر اينكه آن جماعت از مخالفين‌اند بسيار است ؛ يكى آنكه جمعى از علماى شيعه كه كتابها در ذكر فرق اسلاميه نوشته‌اند اين قوم را از مخالفين شمرده‌اند و از جمله طوايف سنى گرفته‌اند . و ديگر آنكه يك كتاب نمىتوان يافت كه يكى از قدماى علماى شيعه در تصوف تصنيف كرده باشند بخلاف آنكه قدماى سنى كتاب در تصوف بسيار نوشته‌اند و به غير از اين دليل بسيار است و قطع نظر از آن دلايل كرده ، چون اصحاب عصمت به بطلان اين جماعت شهادت داده‌اند و به تعدّد روايات ، اين معنى در كتب ثقات معلوم است ، شيعه بايد كه از اين قوم و قايلين و معتقدين ايشان بيزار باشد و اگر كسى گويد كه من آن كتابها و اخبار و احاديث را نديده‌ام شرط احتياط و دين‌دارى و قاعدهء خداپرستى و پرهيزكارى آن است كه در دوستى اين فرقه و تسميهء خويشتن به نام اين طايفه متوقف باشد و توجيه كلمات كفر آيات ايشان ننمايد تا كاشف ظاهر شود . و جمعى از غافلان شيعه ظاهرا گول ايشان را خورده‌اند ازين سبب كه بعضى از ايشان امير المؤمنين عليه السّلام را مدح بسيار گفته‌اند و ندانسته‌اند كه اين گروه اگر ملحد نباشند جبرى خوب هستند و چون جبريند ، همه چيز را خوب مىدانند و دوست مىدارند و هركس را كه به تصور باطل قايل به عقيدهء فاسدهء خود مىدانند با او دوستى بيشتر مىورزند و بنابر آنكه كلام حضرت امير المؤمنين را نفهميده‌اند كه

--> ( 1 ) . كتاب اعتقادات شيخ صدوق ص 101 . ( 2 ) . تصحيح الاعتقاد ص 134 .